عینک های فعال (Active shutter glasses)

اگر به تازگی یک تلویزیون سه بعدی خریده اید (سونی، پاناسونیک، سامسونگ یا هر مارک دیگر فرقی نمی کند) و یا با تکنولوژی سه بعدی ویژن ان ویدیا (NVidia’s 3D Vision Tech) بازی های سه بعدی را اجرا کرده اید، شما تجربه استفاده از عینک های فعال را دارید. این عینک ها به طور مداوم و فعال از رسیدن تصاویر به چشم های بیننده جلوگیری می کنند، زمان بندی این بستن تصاویر با زمان بروزرسانی تصویر در تلویزیون (Refresh rate) هماهنگ شده است. طبق این زمان بندی هر یک از شیشه های عینک به نوبت و با سرعت بسیار بالا تاریک شده و تصویر را از خود عبور نمی دهد و به این شکل تصاویری از یک صحنه که در پرسپکتیو با هم اندکی متفاوتند به هر یک از چشم های بیننده می رسند. با اینکه این عینک های پیچیده بالای ۱۰۰ دلار قیمت دارند، باطری می خورند، و سنگین تر از عینک های قبلی هستند، اما در حال حاضر و حداقل تا چندسال آینده بهترین تکنولوژی ها برای تلویزیون های خانگی به شمار می روند.

اثر پولفریش (Pulfrich Effect)

اثر پولفریش یک ایراد مغزی محسوب می شود به این صورت که حرکت تصاویر در افق از سمتی به سمت دیگر در صورتی که برای دو چشم با تاخیر کمی همراه باشند، باعث میشوند مغز ادراکی عمقی از تصویر داشته باشد. این کار را یک عینک که یک شیشه آن تیره باشد انجام می دهد، و بنابراین وقتی یک تصویر از راست به چپ حرکت می کند به نظر می رسد که در عمق عقب یا جلو می رود. نقطه قوت این روش در ارزان بودن عینک آن است.

ویدئوی زیر یک فیلم را که با این روش سه بعدی شده است نشان می دهد. (به علت فیلترینگ، فیلم ممکن است در بعضی نقاط جهان قابل نمایش نباشد و از این جهت اشکالی به کیک سیب وارد نیست.)

عمق رنگی

این روش احتمالا تخیلی ترین روش سه بعدی سازی است. شیشه های عینک های این روش از میکرو منشورهایی استفاده می کنند که تنها کارشان این است که در دو چشم بیننده مقداری تفاوت در رنگ هایی که می بیند ایجاد کنند. مهمترین محدودیت این روش این است که شما اگر در یک شیء تغییر رنگی ایجاد کنید در حقیقت دارید عمق آن شیء را در تصویر تغییر می دهید.

سه بعدی سازی بدون عینک

ایجاد اختلاف دید با مانع (Parallax barrier)


این روش یکی از معروفترین راه های سه بعدی سازی بدون عینک است. محصول جدید نینتندو یعنی نینتندو سه بعدی (Nintendo 3DS) نیز از همین روش استفاده می کند، همچنین تلویزیون سه بعدی قدیمی شارپ و یا نمایشگرهای دوربین های سه بعدی فوجی. در حقیقت این روش بسیار شبیه روش عینک های پولاریزه شده است با این تفاوت که ایجاد تغییر در تصاویر را از شیشه عینک به سطح صفحه نمایشگر منتقل کرده است. یعنی به جای اینکه شیشه های عینک تصاویر با پولاریزاسیون های مختلف را از هم جدا کند، “مانع ایجاد کننده اختلاف دید” که در نمایشگر به کار رفته است تصاویر مختلفی را به هر چشم می فرستد. این مانع را به شکل یک حصار شبکه ای فرض کنید که سوراخ هایی با زوایای کاملا تنظیم شده دارد. نکته بد ماجرا این است که با این روش نمایشگر به صورت همیشگی در حالت سه بعدی قرار دارد و همچنین زاویه دید بالایی هم به بیننده نمی تواند بدهد. البته شارپ این مشکل را با به کار بردن یک نمایشگر جدید در تلویزیون برطرف کرده است که می توان آنرا خاموش کرد و تلویزیون را به حالت دوبعدی درآورد. کار این نمایشگر جدید این است که “مانع ایجاد کننده اختلاف دید” را با پولاریزاسیونی متفاوت از نمایشگر اصلی ایجاد کند.

تصویرپردازی انتگرالی (Integral Imaging)

این روش هم در حقیقت نوعی ایجاد اختلاف دید (Parallax) است. تعدادی تصاویر بسیار کوچک در اختیار شما قرار داده می شود و در حقیقت شما از میان آرایه ای از لنزهای محدب کروی به آنها نگاه می کنید که هر کدام برای یکی از این تصاویر کوچک قرارداده شده اند. با دیدن این تصاویر ریز تمام آنها به گونه ای گرد هم می آیند که شما یک تصویر سه بعدی را ادراک می کنید.

یک روش دیگر، ایجاد اختلاف دید حرکتی و به صورت پیوسته (Continuous-motion parallax) است و در آن از پروژکتورهایی استفاده می شود که می توانند در یک زمان پرتوهای نوری را در جهات مختلف ارسال کنند.